برای بالا بردن قدرت كامپیوتر، مردم به لطایفالحیل زیادی متوسل میشوند، كه یكی از متداولترین آنها، دو قلو كردن، یا سه قلو كردن، یا حتا چهار قلو كردن پردازندههاست. پردازنده با حداكثر سرعت خود كار میكند تا عملیاتی را انجام دهد كه از نان شب هم برای كامپیوترتان واجبتر است. پردازنده به پردازش دستورالعملهایی میپردازد كه برای اعمالی مانند باز كردن برنامهها، كپی نمودن فایلها، و تمام آن زرق و برقهایی كه روی نمایشگرتان بالا و پایین میروند، به كار میروند.
پردازندهها به دو منبع منحصر به فرد از حافظه متوسل می شوند تا در حین پردازشهای دیگر خود، به دادههای مورد نظرشان نیز دست پیدا كنند. اوّلین منبع حافظه، ثبّات پردازنده است. ثبّات از نظر پردازنده همان نقشی را دارد كه حافظه برای كل كامپیوتر. اطلاعاتی كه پردازنده در حال كار با آنهاست، در ثبّات نگهداری میشود. منبع دوّم حافظه به «كاشه» مشهور است؛ كه میتوان آن را نوعی زاغهی مهمات در نظر گرفت. در حالت كلی دو كاشه وجود دارد كه پردازندهها میتوانند به سراغشان بروند، و در حالی كه هیچ كدام از آنها در بازیابی دادهها به سرعت ثبّات نیستند، هر دوی آنها از سرعت نسبتاً بیشتری نسبت به حافظهی متعارف كامپیوتر یا سختدیسك برخوردارند (و حتا منابع دیگر حافظه كه پردازنده میتواند به آنها دست پیدا كند)...
